Angstig en beklemmend gevoel als gevolg van VATS en zenuwbeschadiging

Beste allemaal,

Ik hoop dat iedereen gezond en onbezorgd is vandaag :)

Vorig jaar oktober heb ik voor de derde keer een klaplong gekregen. De eerste keer ben ik niet behandeld, omdat artsen op de spoedeisende hulp in Servië niks konden vinden. Na 6 uur zakte de pijn langzaam weg en heb ik thuis rustig aan gedaan. De tweede keer was op vakantie in Frankrijk. Aangezien ze de eerste keer niks konden vinden, heb ik de tweede klaplong thuis uitgezeten. De derde keer, vorig jaar oktober in de sportschool, was de pijn zo heftig dat ik een ambulance heb moeten laten bellen. Op de SEH werd snel een klaplong vastgesteld waarna ik een drain kreeg (4 dagen) voordat ik een VATS onderging. Bij het wakker worden van de VATS heb ik de ergste pijn gevoeld uit mijn leven. Al met al 13 dagen in het ErasmusMC gelegen.

De hele linkerkant van mijn torso deed ongelofelijk veel pijn. Ik dacht dat dit erbij hoorde, dus ik dacht er verder niet veel van. Ik heb het wel aangegeven tijdens de controleafspraken, maar de longarts in het ziekenhuis dacht dat het om wat algemene gevoeligheid ging. Later ben ik er zelf achter gekomen dat het mogelijk ging om een zenuwbeschadiging. De klachten veranderden iets. Eerst deed het constant pijn, later alleen bij aanraking en was mijn huid verder gevoelloos. Ook merkte ik dat de bovenste spier van de rectus abdominis (bovenste buikspier) snel in omvang afnam. Volgens verschillende onderzoeken is een verlamming van deze spier een zeer zeldzame complicatie als gevolg van zenuwbeschadiging (Google zoekterm: Paralysis Rectus Abdominis After VATS surgery).

Nu, ruim 5 maanden later, is er eigenlijk nog niks veranderd. De linkerkant van mijn torso is nog steeds gevoelloos, maar tegelijkertijd zeer pijnlijk bij aanraking. De verlamming van mijn buikspier zorgt dat ik een verminderde mobiliteit ervaar en het gaat tevens gepaard met flinke pijnscheuten en ongemakken. Ik merk dat ik mij zeer veel zorgen maak over de situatie en ik voel constant met mijn hand op die plek. Dit kan ik mezelf bijna niet afleren, alsof het een soort obsessieve en ongecontroleerde handeling is.

Ik ervaar ook paniekaanvallen. Deze komen soms op willekeurige momenten op, maar meestal worden ze veroorzaakt als ik teveel koffie drink (of teveel cafeïne op andere manieren). Tijdens deze paniekaanvallen denk ik constant dat er ook iets mis is met mijn hart. Er is tweemaal een ECG gemaakt in het ziekenhuis. Hierop hadden ze een eventuele hartafwijking sowieso vast kunnen stellen, toch?

Het laatste wat ik ervaar is een vaag, hees gevoel in mijn borst. Dit komt soms op. Ik kan dit gevoel het beste omschrijven als het gevoel dat mijn ademhaling niet meer vanzelf gaat. Dan ga ik heel bewust elke ademhaling volgen waarna ik weer sneller in een paniekaanval kom.

Ik ben elke dag dankbaar voor het leven en dat ik niet ernstig ziek ben voor zover ik weet. Het heeft me ook zeker positieve dingen gebracht. Die dankbaarheid is nieuw en ik ben gestopt met roken. Toch heeft de situatie ook een flinke impact op hoe ik mij voel. Het vervelende is dat ik ook geen vooruitgang merk. Ik post dit misschien voornamelijk om het van me af te schrijven, maar ik ben ook erg benieuwd of er anderen zijn die dit soort klachten ervaren.

Anyway, ik hoop dat iedereen een geweldige dag heeft!

Stay safe!

Reacties

  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Wat een heftige tijd heb je meegemaakt en nog steeds ervaar je klachten en ook paniek, lijkt mij enigszins best logisch want je hebt nogal wat achter de rug aan ellende.
    Wat zeggen je artsen erover, dit lees ik nergens namelijk.
    Heb je ze goed verteld hoe het voor jou is, ook de angst en de paniek, vooral vertellen en over praten, artsen denken daar niet altijd aan dat dit er ook bij komt kijken.

    Ik heb geen adviezen want heb het niet meegemaakt Wat jij hebt maar ik kan je wel het advies geven dit met je arts te bespreken, ook de angst vooral en wat te doen aan de
    lichamelijke klachten, het is heel normaal dat je ook hulp krijgt bij angst en paniek.
    Hier heb ik wel ervaring mee, bij aanvallen bij m'n copd, ik ben ook erg paniekerig geweest en angstig, mij heeft de psycholoog geholpen en kreeg ook oxazepam om wat rustiger te worden, nu is dit lang niet altijd nodig, ook bij mij niet meer maar erover praten en te weten dat het heel normaal is die angst deed mij al goed.
    Wel top dat je gestopt bent met roken, mooiste cadeau voor je zelf! Sterkte en houd moed maar maak ook een afspraak voor deze narigheid, het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
    Dankbaar zijn is mooi en moet ook maar je moet ook verder kunnen nu, angst beperkt alles, weet ik uit ervaring...
    Heel veel sterkte en hoop op verbetering voor je.
    🍀🌹

  • ThemanTheman Gebruiker
    goudvisje schreef: »
    Wat een heftige tijd heb je meegemaakt en nog steeds ervaar je klachten en ook paniek, lijkt mij enigszins best logisch want je hebt nogal wat achter de rug aan ellende.
    Wat zeggen je artsen erover, dit lees ik nergens namelijk.
    Heb je ze goed verteld hoe het voor jou is, ook de angst en de paniek, vooral vertellen en over praten, artsen denken daar niet altijd aan dat dit er ook bij komt kijken.

    Ik heb geen adviezen want heb het niet meegemaakt Wat jij hebt maar ik kan je wel het advies geven dit met je arts te bespreken, ook de angst vooral en wat te doen aan de
    lichamelijke klachten, het is heel normaal dat je ook hulp krijgt bij angst en paniek.
    Hier heb ik wel ervaring mee, bij aanvallen bij m'n copd, ik ben ook erg paniekerig geweest en angstig, mij heeft de psycholoog geholpen en kreeg ook oxazepam om wat rustiger te worden, nu is dit lang niet altijd nodig, ook bij mij niet meer maar erover praten en te weten dat het heel normaal is die angst deed mij al goed.
    Wel top dat je gestopt bent met roken, mooiste cadeau voor je zelf! Sterkte en houd moed maar maak ook een afspraak voor deze narigheid, het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
    Dankbaar zijn is mooi en moet ook maar je moet ook verder kunnen nu, angst beperkt alles, weet ik uit ervaring...
    Heel veel sterkte en hoop op verbetering voor je.
    🍀🌹

    Heel erg bedankt voor je reactie, Goudvisje! En bedankt voor je goede advies. Ik ging er eigenlijk vanuit dat ik er zelf maar mee moest dealen, maar daar kan een professional natuurlijk goed bij helpen!

    Fijn om te lezen dat het met jou veel beter gaat nu. Ook jij hebt het niet makkelijk gehad. Ik wens je het beste!
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    @Theman, klopt, ik heb ook soms zware tijden maar die benoem ik nu ook gewoon richting artsen, ik kon bij jou tussen de regels lezen dat je vindt dat je dankbaar moet zijn omdat je geen ziekte hebt verder maar 3x een klaplong met deze impact en operatie met zulke restklachten zijn niet mis, je mag echt liever voor jezelf zijn en het zeker niet afdoen als "het valt wel mee" want zoiets valt echt niet mee, I know.. 😁
    Accepteren maar ook reageren op klachten of dit nu lichamelijk is of psychisch, angst en paniek is nodig, het is heel normaal na zo'n ellendige tijd met klachten dat je angst ervaart, dit accepteren en serieus nemen is stap 1
    13 dagen Erasmus na de ingreep zegt genoeg, het was heftig!
    Neem het Indd serieus want angst zorgt voor stilstand, is zo vervelend en rot ook.
    Wens je sterkte en vraag hulp, ze snappen dat echt, alleen de artsen denken er niet altijd aan.
    Maak er voor zover mogelijk een mooie dag van 😍🍀
Log in of Registreer om te reageren.