Een dag uit een leven met lef

Ga naar laatste reactie13

Reacties

  • lemlem Schrijver
    #61
    Amatia, dat eerste is het allerbelangrijkste doel. En als je dat doel voorbij zou schieten is er vernieuwing nodig. Nu heb ik weer het idee, dat het hout snijdt. Dat stimuleert om er mee door te gaan. Vandaar :)>-
  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes

    Er is weer een maand stuk geslagen, die qua weersomstandigheid niet altijd onverdeeld gunstig was. Tjonge jonge, wat een mist en nattigheid. De winterdagen reken ik niet, omdat ze vrijwel te verwaarlozen zijn. Nu de lente alweer uit de grond en in de botten is gekropen kunnen we de ladder weer op. Heerlijk. Ik las gister iemand die in de vroege ochtend de merels al gehoord had. Dat is hier, in het midden van de Randstad nog zeker niet het geval, maar ik kan niet wachten.

    Gisteren heb ik weer een nieuwe betaling gedaan voor de restauratie van de nieuwe Jut, van Juul, de oude bouwkeetwagen, die straks mijn atelier moet worden op de volkstuin, waar nog steeds het grote gapende gat braak ligt. Ooit stond daar mijn lieve hutje op en ik heb har zeer gemist, deze winter. Ik kom ook zelden op de tuin, al weet ik dat bijdeze eerste lentebodes alle knoppen om aandacht schreeuwen. Ik kan het nog even niet. Eerst moet de nieuwe Jut(van Juul) weer geplaatst en dan kan ik gaan bouwen.
    Ik heb ondertussen niet stil gezeten hoor.

    Zoonlief is begonnen met een ingenieus programma om zijn lijf een volmaakt gespierd uiterlijk te geven. Hij heeft me beloofd geen Jerommeke te worden en wil juist alles in de goede proporties laten ontwikkelen. Ik ben hem daar, onuitgesproken want je moet de kat niet op het spek binden, uiterst dankbaar voor. Dat heeft te maken met mijn eigen normen voor schoonheid en die zijn gelukkig altijd persoonlijk. Wat dat betreft heb ik geluk met drie in het rede gebleven zonenlijven. Je levert ze af en dan moet je maar afwachten. Er komt een groot en ingewikkeld dieet bij kijken tot op de gram nauwkeurig en met hoeveelheden waar mijn kleine maag het Spaans benauwd van krijgt. Bovendien is het allemaal volkoren, dus niet de meest lichte spijsvertering die je je denken kan. Hij is van de straat en gezond bezig met regelmatig sportschoolbezoek. Mijn liefje wat wil ik nog meer!

    Vorige week ben ik aar een meesterlijke film gegaan met mijn lieve vriendin. Het zou drie uur duren, dus daar waren we op ingesteld. Als je van schoonheid houdt en kunst is het een aanrader. De soms pittige beelden bleven altijd verstild hangen op de suggestie. Razend knap gedaan. Het was de film 'Werk Ohne Autor' van Florian Henckel van Donnersmarck. Daarna hadden we minstens drie uur lang diner nodig om erover na te praten. Dubbel genieten dus.

    De grilligheid van de COPD speelt me soms parten. De ene keer kan ik nog niet eens de straat uit met mijn schildertas en de andere dag kan ik een pittige partij op de loopband neerzetten. Lastig om mee om te gaan. De verwijzingen voor de Fysio zijn rond. Tegenwoordig mogen we in ons handen knijpen als je drie keer per jaar een exacerbatie hebt gehad. Ja ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
    Afgelopen zondag was ik het geneuzel ineens zo zat, dat ik in een opwelling een weekend Vlieland met zus heb geboekt. Nou ja, een zondag/maandag weekend altijd goedkoper en geen probleem nu de dagen zich in vrijheid aaneen rijgen. Ik had zin om flink de wind door de kop te laten waaieren. Daar knapt het altijd reuze van op. Afgelopen zaterdag had ik al een voorproefje op het voetbalveld van Almere. De storm die woedde, joeg de bal in ween wervelende gang. Ik stond pa op de wind en werd door de andere supporters gemaand om aan de overkant te gaan staan met de wind in de rug, maar nee, eigenwijsje wilde die spinnenwebbenwaaier juist in het gezicht. Dus stond ik alleen, maar niet eenzaam, aan de lijn. Zoonlief scoorde nog, dus het was de moeite alleszins waarde. Het blijven jongetjes tijdens zo'n pot, ook al zijn ze ver over de dertig. Haha. Of blijf ik moeder. Dat laatste is een feit.

    Met het penselen beleef ik weer intens de schoonheid en de kracht van het scheppen. We zijn op de ene cursus bezig met Japonisme. Vannacht droomde ik al, dat ik een dochter tijdens een feestje in een kimono wilde fotograferen. Om de haverklap was ik dochter, kimono of fototoestel kwijt en ten slotte eindigde ik op het feest bij het Noorse park en zag ik haarscherp het paadje met de drie bankjes op de top van de heuvel, waar ik als kind mijn voetsporen had liggen. Eigenaardig brein dat dergelijke beelden doorsluist.
    De foto lukt e in de droom niet. Vanmiddag moet ik hem wel maken. Ik haal toch de twee kleinzonen op voor een 3D Legofilm. Eens moet de eerste keer zijn. Oma gaat 3D. Ik ben zeer benieuwd. er zijn dingen waar ik me niet aan wil wagen, zoals paintball of lasergames, maar dit leek me een uitstekende gelegenheid om weer wat grenzen te verleggen. Bovendien zijn er mijn jongetjes om mijn handen vast te houden als oma het te spannend vindt. Ik zal het hele relaas volgende keer in geuren en kleuren uit de doeken doen. Als mijn dochters beeltenis daar vanavond tijdens het schilderen ook voor zorgt, hoor je mij niet meer klagen.

    Het boek 'Eenzaam avontuur' dat naast mijn bed ligt, was al een avontuur eer ik het in bezit kreeg. Ik had een tweedehandsje bij de Slegte voor een tientje minder gezien. Dat wilde ik wel. Het was snel besteld. Toen het pakje door de brievenbus was gewrongen. bleek het angstvallig licht te zijn. Ik maakt ehet open en ...er kwam een dwarsligger uit te voorschijn. Beteuterd keek ik er in eerste instantie naar, maar daarna kon ik er hartelijk om lachen. Had ik me daar even flink in vergist. In het vervolg toch beter de kleine lettertjes lezen. Die heb ik nu in overvloed en ik heb mijn Annie.M.G. bril erbij nodig plus een sterke loep om een en ander te ontcijferen. Goedkoop is duurkoop, zoveel is zeker!

    Met de lente in aantocht, de zon op je snoet en de natte winterdagen weer ver achter je, wens ik jullie een fijne tijd toe.
    Ajeto en Hasta la Pasta.
    Ber


  • GJ65GJ65 Gebruiker
    Wat ben ik blij dat het weer gaat veranderen. Die temperatuurverschillen en het grauwe weer hebben mij geen goed gedaan. Ook door de sneeuw extra benauwd. Dus laat het voorjaar maar komen!! Vogeltjes hoor ik hier in de tuin al vroeg fluiten, word daar zo blij van. Hoe verschillend kan COPD toch zijn, als ik zo in de wind ga staan piep ik een aantal dagen en ben dan ook benauwder. Ben benieuwd of je film leuk vond. Ik hou helemaal niet van 3D films.

    Ben blij dat het met de fysio voor jou geregeld is. Heb me vastgebeten in deze soap want volgens mij is de info die fysiotherapeuten hebben gekregen van het KNGF niet juist. Wordt dus vervolgt.
  • AmatiaAmatia Gebruiker
    Nou wat 'n verhaal weer. Wordt er depri van. 'n Paar jaar geleden kon ik dat ook allemaal nog.
  • MorenaMorena Gebruiker
    Amatia schreef: »
    Nou wat 'n verhaal weer. Wordt er depri van. 'n Paar jaar geleden kon ik dat ook allemaal nog.

    ik ook , Amatia !!
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    @lem,ik word hier juist vrolijk van, ook bij mij lukt niet alles maar zo te lezen schrijf je ook, de ene dag lukt er meer dan de andere, das de grilligheid vd ziekte.
    En is herkenbaar!
    Mooi om te lezen dat op de goede momenten er nog heel wat van te maken valt.
    Het leven is een feestje, alleen moet je zelf de slingers op hangen, en alle dagen feest wordt ook saai.
    Het voorjaar komt er aan, heerlijk!
    Geniet van t goede Lem, ik geniet van je verhalen!
  • lemlem Schrijver
    Dank Goudvisje, die van de slingers is helemaal waar. Tussen al het onmogelijke zit nog zoveel moois! :)>-
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    Helemaal mee eens @lem! En als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals t gaat! Hahaha!
    Ga zo door!!
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    #69
    Kan me alleen maar bij Lem en Goudvisje aansluiten.
  • lemlem Schrijver
    #70
    :)
  • lemlem Schrijver
    #71
    Lieve luitjes
    Ik ben gisteren bij de longarts geweest, hier een klein verslag in mijn dagelijkse blog.

    Half vier 's nachts en nog steeds maken de hersenspinsels ingewikkelde weefconstructies, grote harige webben, waar alle gedachten achter blijven hangen, gevangen in dat ene woord van de longarts . In een brei van woorden , terwijl hij toch heel rustig het gesprek met me voert, alleraardigst, begripvol, geduldig, valt ineens de conclusie. Eigenlijk een beetje verscholen achter die sluiering van gemoedelijkheid. Copd D is iets anders dan Copd C. 'Wat voorheen Gold vier heette', vraag ik nog. De bevestiging en de verwarring. De andere opmerkingen vallen weg of vangen op. Dat weet ik niet. Maar ergens blijft de conclusie haken voorin de gedachtestroom.

    Oké. Dat wordt even schakelen. Tandje hoger inzetten qua levenslust, trapje lager in daadwerkelijk gaan. Verdeel en heers, denk ik het advies van de longarts anders. Hij noemde het: 'Verdeel je energie goed.' Als het echt niet gaat, is er nog het revalidatiecentrum. Hij aarzelt. Waarom aarzelt hij. 'Geen aannames' waarschuw ik mezelf. Ons kent ons. Je hebt geen idee in welke richting hij echt denkt. Maar toch...die peinzende blik op mij gericht.

    De lucht, de zee, de wind, Vlieland, wolken, hoofd in de wolken, longen vol lucht.

    Tien kilo aangekomen door zin in zoet. Veel beter dan afvallen vindt hij. Ha, een geluk bij een ongeluk. 'Waar zit die tien kilo dan bij jou?' vraagt iemand mij later. In mijn hoofd op dit ogenblik, denk ik, en klets op de dijen. Zo werkt het. De optelsom is gemaakt. Nu de naakte feiten zijn opgeteld, kan ik aan het werk. Meer inzetten op de ademhalingsspieren en rekken en strekken. Ik ben ergens 3 centimeter kwijt geraakt.

    Voordat ik aan de lange trap begin naar het atelier van mijn wolkenluchten-specialist komt ze me al tegemoet om de zware tas over te nemen. De hemel op aarde en wat zoete jazzklanken om in de sfeer te komen, een kop thee en een stroopwafel. Muziek, luisterend oor en de vrijheid om de lucht in te gaan. Mijn lucht boven de dromerige zee. Het palet vult zich met ultramarijn, omber en oker, titaanwit en daarmee de grijzen en een foute cereleumblauw, dat zich toch voegt. Brede penselen, doek om weg te wrijven.

    De buuf steekt haar penselen in frivool paarsig violet met ultramarijn en geel toetsen, het ochtendlicht piept door de wolken. Ooit in Portugal zag ik haar opkomen, die zon. Prachtig rood en paars, verkleurend naar roze en violet, weerspiegeld in de gladde rimpelloze zee, alsof de lucht was opengeklapt en zich had uitgevouwen, een vlinder van zonlicht in een wandeling, van baai naar baai, lang.

    Als de Yogacursus aan de overkant van de gang is afgelopen gaat de volumeknop omhoog en swingen we het paneel op en af met een au naturelle afstandsbenadering. 'Penselen en achteruit, swing swing, naar voren, penselen en achteruit swing swing'. Een ongedwongen penseelvoering? Nou reken maar, dat wordt het vanzelf. De gedachten wapperen zich losse eindjes en verliezen het in zoveel warmte.

    Te moe van het dagelijkse beslommeringen aankloppen en voldaan en energiek na een avond je verliezen in de wolkenluchten weer weg gaan. Dat is wat kunst vermag.

    Thuis een lieve app met luchtige toets. 'Wel grappig dat je nu letterlijk lucht aan het creëren bent. Mooi voor aan de muur thuis als ankerpunt'.

    Dát is nu precies wat een mens nodig heeft, zo'n zonnige gedachte.

    _______________________________________________________________________________________________________

    Dit schreef ik vannacht omdat het nog zo ratelde in mijn hoofd. Straks het vervolg. Nu eerst naar de fysio. Bewegen is het nieuwe toverwoord voor lucht vergaren. Energie spreiden de goed gehoorde boodschap. Met mijn immer verspringende grenzen,zelfs als ik ze behoedzaam nader, een ware uitdaging voor mij.

    Ajeto en hasta la pasta!

  • lemlem Schrijver
    #72
    Lieve luitjes

    Na de longarts had ik maar een doel voor ogen. Bewegen is het nieuwe credo, dus dan gaan we daarmee in zee. Wandelen is iets wat voor mij tot de mogelijkheden behoort. Dat kan ik. Had weliswaar eventjes buiten de wind gerekend, die spelbrekerig me van de sokken probeerde te blazen. Maar met de klimaatmars in mijn achterhoofd en het feit dat ik niet van massale bijeenkomsten hou, koos ik voor een klimaatmars in mijn eentje. Ter meerdere eer en glorie van de natuur en haar schoonheid en om mijn achteruitgang te tackelen voor zover mogelijk. Ik vergat voor het gemak, dat de longarts had gezegd, mijn energie te verdelen.

    Ik liep vorige week zondag mijn eigen singeltocht van Martinusbrug tot Martinusbrug. De hele singel lang was ik trots op mezelf en voelde dat het zoden aan de dijk zette. Geen hoog tempo maar gestaag wandelde ik de singels langs en genoot van het prachtige uitzicht, de basten van de bomen met hun prachtige tekeningen in het schors, het roeren van het water door de wind, de golfslag waar meerkoet tegen op zwom en die probeerde te trotseren. Iets in de trant van ik met mijn bewegingsvrijheid door de luchtcapaciteit. Ik zag de prunussen in bloei staan en verbaasde me erover omdat het eerder langs gekomen voorjaar alweer een maand in natte regens en koude was ondergedompeld. Krokussen, een hoedje dat een eigen weg koos. Het waaide hard, nee stormde soms en toch was het te doen, al moest ik bij tijd en wijle even stilstaan en me rekken en strekken. De film erna was een beloning, net als het glaasje witte wijn. The green Book ontroerde en schonk, ondanks de cliché's ontroering. Met een voldaan gevoel naar huis. De rest van de week was het weer optornen en hoe dat werkt deed ik in mijn blog uit de doeken. Nooit heb ik het daar over mijn mispoge en nu twee keer achter elkaar. Het moet niet gekker worden. Het kwam door een woord dat iemand gezegd had. Zeg, heb jij geen last van.... Daar ging mijn gedachte mee aan de haal. Het vulde mijn hoofd en later mijn gevoel.
    Leven en laten leven en je vooral niet gek laten tikken wat mogelijk zou kunnen zijn. Dat is de les die ik er weer uit filterde. Eerst mijn verslag, heet van de naald na dat vermaledijde woord...

    Iemand heeft een woord in mijn hoofd gebracht en nu heeft zich het vastgezet en komt op de meest ondenkbare momenten omhoog. Vooral bij tijden van lager bewustzijn, als er iets gevoeld wordt in de krochten van het lijf, dat zo dikwijls en bij het ouder worden steeds vaker een eigen leven leidt.

    Ik ga de strijd ermee aan en pareer het met nuchtere overwegingen. Haal verklaringen van stal voor wat ik meen te voelen, daar in dat vermoeide lichaam. Tegelijkertijd denk ik, zo werkt het dus als er een diagnose gesteld wordt. Ze onderzoeken je. Er komt een etiket op en daar begint het volledig een eigen leven te leiden. Alles in het teken van de bijbehorende symptomen en de eigenschappen van de aandoening. We denken ons misschien wel voor een groot gedeelte ziek. Daar komt dan onmiddellijk bij kijken dat je er waarschijnlijk niet omheen kan. Dat je het wel moet verklaren vanuit dat ene ziektebeeld. Pijn is nauwelijks te negeren, als het overheersend aanwezig is.

    Gedurende een tijdje heb ik last van de muizen van mijn duimen. Ze zeuren, ze schuren en ze hameren op aandacht. De huisarts vertelt me dat het slijtage is. Helaas pindakaas, er is niets aan te doen. Dat gaat nu eenmaal zo met die oude botten en gewrichten. Het droogt een beetje uit, het scheert langs elkaar heen, het kalft een beetje af en het gevolg is slijtage. Ik negeer het, althans dat probeer ik. Ik ben inmiddels een grootmeester in het negeren van de bijverschijnselen dacht ik. Dat ene woord dan... Tja, dat was niet handig, die had zich niet zo in moeten graven, want daar kan je heel het leven aan ophangen.

    In mijn hart voelt het als gemiep. Kijk om je heen. De verzuchtingen van mensen met waarachtige problemen, die hun wanhoop en hun ellende van zich af twitteren en er voor zorgen dat de lichtheid van het bestaan zich aan mijn kant schaart. Ik zoek de troostende woorden en kom niet verder dan het lege omhulsel, de zin, een wens, de gedachte. Van daadwerkelijke verlichting voor hen en het lot is geen sprake.

    De longen deden het van de week niet best. Ze hadden het eigenzinnige plan om de helft van het weinige dat werkt nog meer het zwijgen op te leggen. Het weer wreef in haar vochtige handen en bij mij liepen de tranen over de wangen en kroop het listige nat stiekem naar binnen. Hoesten en proesten bij elke bezigheid, elke inspanning vergde een krachtmeting met de natuur, waarbij ik niet zelden het onderspit moest delven. De trap een brug te ver, de brug een berg te hoog, de berg, te hoog gegrepen. Beide voeten op de grond en doen wat tot de mogelijkheden behoort, sprak ik mezelf toe.

    Doorgaans werkt dat om enige nuchterheid in te bouwen. Maar dat woord. Als alles wat niet lukt niet allemaal aan die longen op te hangen is, wordt het zorgwekkender of in ieder geval, stel ik het me fatalistischer voor. Ik moet terug naar de basis, het uitgangspunt van de beweegreden bij uitstek. Longaandoening, zorgt voor ellende, puft me een weg over de begane grond en daardoor grijp ik niet naar luchtkastelen.

    Vaar je eigen koers is de wijze les. Laat geen veronderstellingen meer binnen. Kies voor de grootste zekerheid in dit onzekere bestaan, kies voor de begaanbare wegen. Dat woord, hoor ik jullie vragen, welk woord is dat dan. Ja zeg. Dat verklap ik niet. Straks zitten jullie met de gebakken peren. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Er zijn grenzen.


    Vanmorgen deed ik mijn ogen open en de zon scheen. Het is alweer zondag. De belofte van warm, zon op mijn toet, zorgt voor zin in van alles. Ik rij nu naar Jut, de hut. En ga daar maar eerst eens even gronden, snoetje voor en gaan. Moet lukken. Een lik verf en een nieuwe hut. Zo zie je maar. Ik ken de dalen, maar hou me liever vast aan de toppen, die me helpen om de zon te blijven zien schijnen, hoe diep ik af en toe ook ga.

    Fijne dagen en een lieve lente!
    Ajeto en hasta la pasta :)>-
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #73
    Wat leest het weer lekker! Elke stap achteruit is weer een aanpassing, maar je probeert zo goed als t gaat er wat van te maken.
    Wandelend komen de spieren er wel aan...
    En soms wil het gewoon even niet, ook goed, tijd voor de 2 b's:boek en bank;)
    Ik denk dat ik het woord niet wil weten ...al ben ik wel nieuwsgierig..
    Lekker t zonnetje he? Al piept ie geregeld ff weg.
    Geniet van t goede! Dat deed je al en wij genieten mee met jou.
    Liefs!
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #74
    Ook bij mij een stap achteruit. :(
    Het was net of ik over mijzelf las. :) Maar we gaan door met goede moed. Ook ik wil het woord niet weten, maar ik denk dat ik het wel weet.

    Ga door met schrijven, ik geniet ervan.
    Liefs Anna xxx
  • lemlem Schrijver
    #75
    Dank voor beide, Anna en Goudvisje(je naam maakt me altijd al blij haha), boek, bank, zingen en zon, om blij van te worden toch! :x
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #76
    Precies @lem, hoe rot sommige dagen, zelfs momenten ook soms zijn, de mooie dingen en momenten maken die weer goed! Vond t zelf ook een leuke nickname, ben een vis als sterrenbeeld, en voel me vaak een vis op t droge :):)
    Oh en zingen doe ik alleen thuis, als ik t extreem benauwd ben, klinkt hier het langerekte:wiener bluuuuuuut
    @Anna50, achteruitgang vraagt altijd even aandacht,eerst verdriet, soms zelfs boos en dat mag er ook even zijn toch? Heel logisch! En dan resetten we onszelf weer en vinden onszelf elke dag opnieuw uit! Sterkte en lees jou ook graag!
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #77
    @goudvisje, tuurlijk mag dat. Je weet wat er gaat komen, maar toch is het weer een klap als het minder is. :)
    En thanks. xxx
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #78
    Zeker weten @Anna50 , vooruitgang gaat zoveel makkelijker dan achteruit...
    Sterkte xxxxx
  • lemlem Schrijver
    #79 edited 18 april
    Lieve luitjes

    Alweer een tijd geleden en er is het nodige de revue gepasseerd. Als ik alles met jullie deel wordt het een heel epistel. Ik zal het indammen.

    Eind vorige maand is mijn kleindochter geboren. Ze wilden het op een zo natuurlijk mogelijke manier en hadden een stappenplan voor de vroedvrouw geschreven. Kind en vrouw hielden zich allebei fantastisch aan de wensen van het ouderpaar. Slechts twee keer werd de ontsluiting gecontroleerd. Verder deed dochter samen met manlief het helemaal zelf. Ik mocht er bij zijn om eventueel de oudste broer op te vangen die boven in zijn bedje dromen aan het verzamelen was, waarschijnlijk over een heldhaftige invulling van zijn broederrol. Het werd een dochter met een prachtige naam. Om zeven uur 's morgens nam ik afscheid van ze, dik tevreden en de koningin te rijk.

    Mooi om op deze manier te mogen bevallen. Wat een leuk dat ik er bij kon zijn. De week ervoor had ik nog een dag op de observatiekamer van cardiologie gelegen omdat hart zo graag een eigen leven leidt. Volgende maand krijg ik een scan met een fietstest om te zien wat de relatie inspanning/ longen, longen/hart te weeg brengt. We gaan het zien en beleven. In die tussentijd niet stil gezeten. Jut de hut vordert gestaag. Ze wordt prachtig in haar kleedje van monumenten groen en mergelwit. Ook in de tuin hebben vorig weekend zo'n zes man aan spierballen de rommel opgeruimd en leeggedronken met daarnaast de nodige takken en stronken verzaagd en geknipt. Deze week ga ik verder als zaterdag de hakselaar komt. Ik ben benieuwd. Alles om de weg vrij te maken zodat Jut met tractor naar haar stekkie kan worden gereden.

    Van de week kwam er een oproep voor waakmaatjes voorbij. Dat hield in dat er vrijwilligers gevraagd werden om mensen, die geen familie of vrienden hebben en eenzaam aan het sterven zijn in het ziekenhuis, te ondersteunen in dat proces. Ik kan niet best uit de voeten, maar een mens hoort niet alleen te sterven en een hand vast houden is dan het minste wat we doen kunnen. Ik solliciteerde naar de functie en kon direct daarna al op gesprek. De nood was blijkbaar hoog. Ook op de afdeling oncologie waren er mensen nodig die gastvrouw wilden zijn. Ik ben verpleegkundige A. Mijn voedingsbodem is het ziekenhuis. Daar ben ik ooit volwassen geworden. Het voelde al thuiskomen. Bovendien kon ik op deze manier weer af van het lijdend voorwerp zijn. Zo voel ik me nu eenmaal altijd als ik als patiënt het ziekenhuis in wandel. Het mes snijdt aan twee kanten. Volgende week begin ik en ik zal laten weten wat mijn ondervindingen zijn. Het is voor een woensdagochtend in de week. Te overzien dus.

    Gisteren ben ik met vriendin naar de film God Only Knows van Mijke de Jong geweest, een Hollandse film met o.a. Marcel Musters, Monic Hendrickx en Elsie de Brauw. We hebben er van genoten al zijn we alletwee niet echt fan van Hollandse film. Deze was fantastisch en blijft nog lang nagalmen. Verwacht geen actiefilm, maar het gaat over communicatie, relaties en hoe die zich verhouden tot elkaar, rauwe emoties buitelen over elkaar heen. Het leven in een notendop met geweldig acteertalent en heel aangrijpend.

    De zon begint weer lekker warm te worden. De fysiotherapie gaat wat soepeler, er is meer lucht. Warmte doet goed tot in elke vezel. Met de leesclub gaan we een tocht maken door de Bijlmer, het boek Wees Onzichtbaar van Isik Murat achterna. Intussen ligt er weer een vers exemplaar op de plank. Het zondagskind van Judith Visser. Het schijnt ook een aanrader te zijn. De wereld bezien vanuit het autistisch perspectief.

    Er staat dus weer een hoop te gebeuren. Veel nieuwe wendingen. Ik ben benieuwd naar alles wat straks op het pad zal komen en hoe het een en ander zich ontwikkeld. Vooral het vervoer van Jut de Hut vind ik spannend. Als dat maar goed gaat. Het vervoer, laswel de rit over het land zelf. Ze moet een kilometer het land over veengrond gereden worden. Er zijn veel mensen die graag willen helpen gelukkig en met me mee denken. Alleen was dit van z'n lang zal ze levensdagen nooit gelukt. Dankzij de kinderen en met broers, zwager en schoonzoon van een van de broers, die er zo hard aan gewerkt hebben.

    Franse schoonzoon was heftig onder de indruk van het nieuws van de Notre Dame. Het sloeg in als een bom. Ik schreef er de volgende blog over:

    Er staat in de nieuwe Flow van deze maand een zin die raakt, als je de woorden proeft en toelaat. Filosofe Christine Cayol zegt in een artikel over tijd: Chinezen gaan flexibel met hun tijd om en leggen zo min mogelijk vast. Alles verandert namelijk toch altijd en het leven heeft zijn eigen ritme.
                                                        .
    Daar moest ik aan denken toen het nieuws over de Notre Dame binnenkwam. Mijn Franse schoonzoon schreef: 'The heart of Paris is dying'. Dat de naam van de eeuwenoude kathedraal juist gekozen is, blijkt nu wel. De pijn is voelbaar tot in elke vezel bij ieder van ons. Het is 'Onze Dame', meer van de Parijzenaars, meer nog van alle Fransen, maar ook van ons. Ze is van iedereen, die de waarde van een erfgoed erkent en de historie van de cultuur een warm hart toe draagt. Miljoenen toeristen hebben voetje voor voetje voor,  in en om de Notre Dame geschuifeld om eigenhandig de verhalen terug te vinden van Quasimodo, om zich te vergapen aan de architectuur om de pracht en praal te aanschouwen van het rijke Roomse verleden en de cultuurschatten met eigen ogen te mogen aanschouwen. Gisteren vernielde een grote uitslaande brand een deel van het hart van haar aloude geschiedenis.

    'Alles verandert namelijk toch altijd'.

    Ik denk terug aan de Twin Towers, die ik een jaar vóór de aanslag nog had bezocht en die nu, met alles en iedereen die het leven liet, slechts een herinnering is. Op die plek verrees, als een Phoenix uit de as, onder andere een monumentale Freedom Tower, het Tribute in Light en het nationale 11/9 Memorial And Museum ter nagedachtenis aan allen. De Twin Towers zijn een blijvend memento geworden.

    'Alles verandert'

    Het leven zelf is zo. Door de loop der jaren zijn er allerlei dingen gebeurd. Waarheden zijn onderuit gekacheld en nieuwe werden geboren. Alles wat van waarde was, bleek niet bestand tegen de tand des tijds of werd mee gevlochten in een nieuw te bewandelen weg. Deel van het geheel.

    'Verander'

    Het brengt nieuwe waarden met zich mee. Een aderlating als opmaat voor het herrijzen, het verbeteren, het vernieuwen met als troost de oude herinnering, die ook alleen maar in waarde stijgen zal. Is het een schrale troost? 'As is verbrande turf' luidt het spreekwoord en betekent zoveel als 'De tijd valt niet terug te draaien'. Het is gebeurd. Nu moeten we er mee leven. Ook met de pijn in het hart, maar er volgt een oplossing. Die dient zich aan, omdat we geneigd zijn om in oplossingen te denken en anders komt er een monument, van waaruit een Phoenix  herrijzen kan. Als de tijd verbeidt zal het de verlossing blijken voor het verdriet, dat nu nog ontroostbaar lijkt.

    Verander

    Door niet op tijd te leven maar in de tijd krijgt de betekenis van de aard der dingen een extra dimensie. Voor mij is tijd niet langer iets wat ik moet inhalen of beheersen, maar ik mag nu onderdeel zijn van de tijd die alles heelt, omdat ze, na een schrijnende gebeurtenis, eerst verzacht en dan weer op zal bouwen. 'Straks is alles maar herinnering' zongen Ellie en Rikkert ooit. Het is aan de mens en het ritme van de tijd om daar een glorieuze draai aan te geven. Een, die nooit vergeten wordt.



    Ik ga in de benen want de fysio wacht.
    Ajeto en tot gauw
    Geniet van de lente, het zachte zwoele weer en de paaseitjes
    Fijne dagen iedereen! :)>- :bz
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #80
    Van harte gefeliciteerd met je kleindochter, wat leuk!! Helemaal omdat je er direct bij kon om te kijken,echt leuk
    Ik dacht bij jouw zin direct aan BobDylan :the times they are a-changin.
    En zo is het, niks is zeker en niks is voor altijd, alles veranderd en wij proberen mee te veranderen, anders staan we stil, soms ook even fijn maar we willen mee doen.

    Wat goed dat je waakmaatje wordt, mooi maar denk ook soms zwaar.
    Het geeft wel voldoening wanneer we weer nuttig zijn he?
    Ik hoop dat alles goed gaat met jut de hut.
    Hoop dat de scan goed uitvalt, heb ook zo"n onderzoek gehad ooit, alleen kon ik de fietstest niet meer doen, te weinig lucht en kreeg een middeltje ingespoten wat inspanning nabootst en je hart flink tekeer gaat, vond het een vreemde gewaarwording.

    Geniet van het mooie en en ook een gezellige pasen!
    Wij genieten met je verhalen mee!!
    Liefs, Jolien

  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #81
    Van harte gefeliciteerd met je kleindochter. Leuk dat je erbij mocht zijn. :) Je hebt dan nog meer een band met elkaar hè. Lijkt me echt heel bijzonder.

    Wat lief en heel mooi van je om bij iemand te waken die niemand meer heeft.

    Liefs Anna xxx
  • lemlem Schrijver
    #82
    Dank allebei. Het was heel bijzonder! :-*
  • lemlem Schrijver
    #83
    Lieve luitjes

    Een update. Jut de hut staat op haar plekje en is omgedoopt in de Bernagie, de Hollandse naam voor Borage, waar mijn naam in zit en de plant was, die ik bij de eerste kennismaking met de tuin overal tegenkwam. Ze is de tuin even hard weer uitgewandeld, maar natuurlijk moet ze nu in grote getale terug. De prachtige blauwe bloemetjes, evenals vriendin nachtschade, die met haar mee verdwenen is.

    Ik zal even de Blog toevoegen over haar grote tocht van de schuur in Tull en 't Waal tot aan de tuin en haar vaste stek.

    En dan kunnen we los

    Of het koffiedik voor een gelukkig gesternte heeft gezorgd weet ik niet. Feit was dat de tocht van de Bernagie naar haar plekje gunstig verliep. De ochtend begon vroeg met de twee reuze thermoskannen waarin de koffie geurig gezet werd met de hand. Ouderwets filteren, langzaam maar gestaag. Watertemperatuur met een vleugje Barista-wijsheid niet op de kook maar tot 92 graden. Sinecure voor mijn waterketel, die immers precies de gradatie aangeeft. De kannen met koffie en thee en de koek en zopie in de grote boodschappentas geladen evenals het dienblad en fluks dochter en schoonzoon oppikken in Utrecht. Het miezerde drie druppels, maar vooralsnog zag het er goed uit. Bij aankomst stond de Bernagie al op het pad en de mannen bij de schuur.

    Klein minpuntje. De vorige gebruiker van de tractor had het kraantje open laten staan. Maar, voor geen kleintje vervaard, werd de accu van stroom voorzien door een van de auto’s en kon de tocht beginnen. Het was een ware kermisattractie. Mijn lieve hutje getrokken door de tractor, neef ervoor om aanwijzingen te geven, kinderen erachter met de bolderkar vol lekkers. Vanaf de overkant nam ik foto’s en langzaam maar gestaag rolde de hut door het fluitenkruid en met de karavaan erachter werd het een echte pipowagen.

    Zoon en twee neven kwamen ietsje later en precies op tijd om te helpen bij het lastigste en laatste stuk. Om de draai te kunnen maken moesten de grondplaten van achteren komen en waar het groot hoefblad de bodem aan het leeg trekken was, opgehoogd worden met tegels en platen zodat Jut niet voortijdig een duik in de sloot zou nemen. Er werd rigoureus gesnoeid met een snelheid waarbij mijn inbreng over voorzichtig en met beleid werd overruled door de haast die men had om door te trekken en niet vast te lopen in het veen. De appelboom kon ik wel redden. Bijna hadden ze mijn Vasalisboom gehalveerd. Ach ja. De tuin was voor later zorg. Straks kan ik die weer in eigen tempo opbouwen. Nu eerst maar de basis.

    Het weer was ons al die tijd gunstig gezind geweest, maar nu begon het even te storten. De veengrond was zacht en het duurde even voor ze een en ander, steunen en wielen op de tegels hadden staan, waterpas en wel. Neef en broer zouden deze week alles in rust in het werk stellen om het stabiel en veilig te krijgen. Daar had ik alle vertrouwen in. Zeker met de verrichtingen van grote neef, die door zijn heldere en duidelijke aanwijzingen als een echte opzichter de wagen langs de krappe doorgang loodste. De tractor met de achterbuur als voortrekker volgde nauwgezet elke aanwijzing. Stoppen, rijden, klein stukje, uitdraaien, vol gas. Binnen een uur stond ze op haar plek, leek groter dan gedacht en de tuin kleiner met al dat volk eromheen. Tussendoor het kleine grut, hout en vlonder. De koffie en de koeken smaakten opperbest.

    ‘Gods water over Gods akker laten stromen’ dacht ik en rustig afwachten op wat er komen gaat. Broerlief kroop onder de wagen om hem wat op te krikken met een te kleine krik en neef ging zijn grote halen. Daarmee was het verzakken snel weer opgelost. Straks en later zou het goed komen. Eigenlijk had ik er stiekem nog even voor willen zitten in mijn eentje om het allemaal eigen te voelen, maar door de gebroken nacht en de emotie overviel me een ouderwetse vermoeidheid en wilde ik niets liever dan naar mijn plekje op de bank, om in alle rust de commotie te verwerken. De komende weken staan in het teken van de wederopbouw door het smeden van een eenheid van de tuin, het atelier en mij daar midden in. Nu eerst de hut en de appelboom recht en dan kunnen we los.


    Zo ging dat dus gisteren. Ik maakte foto's aan de lopende band, moest een keer van achter weer helemaal naar voren lopen. Geen handig iets als je te weinig lucht heb. 'had een van de jongens gevraagd' zei zwager. Kijk, dat zijn nou van die dingen, waar ik nog steeds niet alert genoeg op ben. Bovendien ben ik vooral gewend om de eigen bonen te doppen en géén hulp te vragen.
    Jullie herkennen dat vast wel.

    Afgelopen woensdag ben ik voor het eerst op de afdeling oncologie begonnen als gastvrouw. Het was een ochtend met een overdaad aan indrukken, de wirwar van gangen in het ziekenhuis, de kamers, de mensen, de dagbehandeling en ons handelen daarbij. Gelukkig kon ik meelopen met een gastvrouw. wanneer knoop je een praatje aan en wanneer niet. Zijn mensen er van gediend of stoor je ze juist. Het is een aftasten van signalen, die altijd door iedereen uitgezonden worden. Mijn oude verpleegstersgemoed begon weer danig te kriebelen. In het ziekenhuis ben ik ooit, lang geleden, volwassen geworden en nog steeds past het werk me als een handschoen. Maar ik heb natuurlijk zo mijn beperkingen en ik ben geen verpleegkundige meer in de juiste zin van het woord. De zorg blijft, in welke hoedanigheid ook.
    Het uniform dat ik aangemeten kreeg blinkt niet uit in charme. Ook al niet omdat er toch wat kilo's extra aan zijn gekomen door de prednison van de afgelopen maanden.

    Nu de Bernagie staat kan ik me richten op de tuin en het atelier. Het kacheltje komt erin en het is geïsoleerd, dus zelfs bij kou kan ik er terecht. Omdat er aardig wat bomen omver moesten voor de komst van de wagen, heb ik hout te over op voorraad. Die heb ik van de week netjes opgestapeld. Zitten op het krukje ervoor en stapelen maar. Zo verwerkte ik ook de losse wilgentakken in een ril tussen de vlier en de iep. Een beetje aan het oog onttrokken maar een heerlijkheid voor mezen en vinken en ringslang. De tuin moet weer van voren af aan opgebouwd. Dat moet met beleid, want al gauw ga je over de taks in het vuur van de strijd. Het weer is nog wat onbestendig. Eerst maar eens wat plannetjes maken voor de bloempartijen en dan daarna de opzet ter plekke zelf maken. Ik moet wat aarde kruien van de grote composthoop, maar daar kan ik de grond gelijk wat mee ophogen en voeden. Het is hier allemaal veengrond, dat kan wel wat extra's gebruiken. Ik heb er weer zin in, nu ik weer in de toekomst kan denken. Wat een gezegend mens ben ik toch met die lieve familie, die op alle fronten aan het meehelpen en meedenken is geweest.
    Het is het begin van het tuinseizoen. De planning is van goud, de tuin komt er wel met mijn lieve vriendinnen met de groene vingers en de gouden handen. We gaan ervoor.

    Het lezen staat op een lager pitje. Dat kan zo meteen, als de tuin weer op orde is. First things first. Iedereen een fijne tijd gewenst.

    Hasta la pasta en Ajeto
    Ber.



  • AmatiaAmatia Gebruiker
    #84
    Je bent geweldig !
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #85 edited 6 mei
    Wat fijn dat de hut staat of eigenlijk de Bernagie, wat een karwei en wat een lieve hulp, al heb je zelf ook het nodige gedaan...misschien zelfs net teveel maar ik herken het.
    Ik probeer eerst alles zelf en gaat het echt niet dan pas vraag ik hulp maar soms is het wel eens teveel, want ben ik dan een dag te moe om normaal ademen bij wijze vandan is het toch teveel.
    Maar erzit weer toekomst in dat maakt zo enorm vrolijk en ook dankbaar he?
    Geniet van je hutje, en de tuin die er komt, lezen kan altijd nog op de dagen dat het echt even rustig moet zijn, want houd ook je rust soms (zegt de ene eigenwijze tegen de andere :):) advies geven is makkelijker dan opvolgen.
    Mooi werk ga je doen op de oncologie, lijkt mij best moeilijk maar denk broodnodig zulke hulp.
    Mooi verhaal weer, heb weer genoten! Liefs, Jolien
  • lemlem Schrijver
    #86
    Dank jullie beiden. Wordt vervolgd. Straks als ik een en ander op orde heb. Goede raad is nooit weg Jolien. Haha. Ik zal haar ter harte nemen... :)>-
  • lemlem Schrijver
    #87
    Lieve luitjes,

    Veel te lang geleden alweer, zie ik als ik naar de datum van de vorige blog kijk. Niet zo verwonderlijk. De tuin vraagt aandacht, maar het gaat goed en de plek is heerlijk om tot rust te komen. Schone lucht en stilte om te mijmeren en te schilderen, vrienden te ontmoeten, natuur te omarmen.

    Daarnaast was ik het langzamerhand wel zat om iedere keer als patiënt het ziekenhuis binnen te gaan. Toen er op FB een oproep voor waakmaatjes verscheen, heb ik me onmiddellijk aangemeld. Per slot van rekening ben ik in het ziekenhuis als verpleegkundige volwassen geworden. Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en de cirkel is nu mooi rond, na al die jaren onderwijs weer op een oude vertrouwde plek. Niet als ontvanger maar als gever. Een belangrijk verschil. Van het een kwam het ander en omdat er vrijwilligers nodig waren op de afdeling oncologie heb ik me daar ook voor ingeschreven voor een woensdagochtend per week. Het is het beste wat ik in deze twee jaar van tegenslag heb gedaan. De voldoening is groot en ik voel me weer zorgende in plaats van patiënt. Daar loop ik in mijn uniform van gastvrouw met mensen een praatje te houden, de inwendige mens te verzorgen en hand en voetmassage te geven aan hele zieke mensen. Daar mocht ik een dag een cursus voor volgen. een gouden greep van het ziekenhuis. De mensen vinden het zalig. Eindelijk eens geen geprik of röntgen, maar heerlijke ontspanning in die wereld van wit en staal.

    Het is betekenisvol en dat is een groot goed. Het waken in het ziekenhuis gaat op afroep en is bedoeld voor mensen die geen familie hebben. Niemand verdient alleen te sterven is het uitgangspunt. Ik heb er nu net een nachtdienst opzitten. Heel veel tijd om te overpeinzen en te filosoferen. Je kan zelf bepalen of je kunt of niet. er zit geen dwang achter. De groep is groot.
    Ik probeerde vannacht wel te lezen en heb wat flarden van Murat Isik zijn boekje over zijn moeder gelezen. Maar de aandacht is natuurlijk sterk verdeeld.

    We zijn we in juni met de leesclub naar de Bijlmer afgereisd om met de gids Jenny van dalen een rondleiding te krijgen door de Bijlmer. We hadden allen het boek Wees onzichtbaar gelezen. Dit waren mijn bevindingen:

    De dag begon met het uiteenvallen van de nacht. Verwachtingsvol startte een missie, een langgekoesterde wens. Drie maanden geleden hadden we met de leesclub het boek 'Wees onzichtbaar' van Murat Isik gelezen en nu was het moment daar om het 'inner centre' van de Bijlmer te ontdekken. Onze gids was een vrouw die er jaren middenin gewoond had en nog steeds woonde, zij het de laatste jaren meer aan de rand, bij de Gaasperplas.

    Tante Nel woonde er vroeger in de jaren zestig. De pronte dame met een vet Amsterdams accent en een gulle lach was net zo exotisch als haar woonoord, door mijn moeder tijdens een van de vrij reizentochtjes beschreven in haar dagboeken. 'Ruim en groen' luidde haar visie.
    Het eerste deel van de wijk was inderdaad oneindig ruim en groen. Het geschreven woord schuifelde voor ons uit met een rollator. De man had een laken met het woeden der wereld op zijn rug en dat zette onmiddellijk de trend. De Bijlmer is eigenlijk een voorbeeld van een tolerante samenleving in liefde en leven met elkaar. Kerken met verschillende godsdiensten onder een dak. Joden, Moslims, Christenen met allemaal een zaal binnen het gebouw. Meer dan 130 nationaliteiten herbergt de wijk Zuid-Oost.
    Middenin de wijk staat het monument voor de Bijlmerramp met de namen van de slachtoffers en de woorden en mozaïektegels van de overlevenden, hulpverleners en bewoners. Alles wordt beschut door de boom die alles zag, die haar groene kruin breed uitwaaiert boven de betekenisvolle scherven Mozaïek. Op een verdronken fiets zit een aalscholver en wiegt zachtjes in het zoeken naar het juiste evenwicht heen en weer.


    Heel veel van onze voetstappen liggen er nu. We wandelen over de nog bestaande dreven, zoeken in de oude parkeergarage naar een glimp van haar bewoner, trekken langs de open ateliers. Een hartelijke omarming met de kunstenaar in residentie, die zowel een oude vriend van de gids blijkt te zijn als een bekende van een van ons. De Bijlmer wordt een beetje familie. In de straat waar de dag is opgedeeld in kunst aan de muur zijn de oude vergeelde gezinswaarden, vrouwen achter het aanrecht en mannen aan het werk, in kleurrijke beelden te bewonderen. Er is meer kunst te vinden. Het aloude gezeik is volledig gelimiteerd verwerkt in een beeldengroep van Pascall Tayou met de titel 'Tayouken Piss' Zeik wordt zijk. Een staaltje van oplossingsgericht denken.
    De honingraten van flats waar al die bewoners, legaal of ongedocumenteerd in en uit zoemen, zijn gerestaureerd of vervangen door huizenblokken. Enkele uitzonderingen daar gelaten, waar de flats nog in de oorspronkelijke staat te bewonderen zijn. De buurtzorg is er groot.

    Middenin het hart van de wijk staat een witte tent, waar een rapper in flarden van zinnen uiteenvalt door het lawaai van het verkeer dat naarstig op zoek is naar een parkeerplek om de markt te kunnen bezoeken. Daar, waar de oude metrorails nog bovengronds loopt valt de sfeer uit Murats boek te vangen en roert de menigte zich in een rijke kleurschakering door bonte kleding, een veelheid aan hoofddeksels in alle varianten en Bungelende tassen en tasjes, sjaals en schommelende lappen.
    Er wordt geroepen, geknikt, gelachen, geluisterd, omhelsd, geluierd, gekeken en in elkaar kletsende handen vertellen in geuren en kleuren een verhaal.
    Humor staat er op de grote flat , het monument voor de vele nationaliteiten, als er te lezen valt: 'Mijn God, waar komen die blanken vandaan'... De essentie is bovenaan te lezen als er tussen alle nationaliteiten ook te vinden is: 'Hier is er gelukkig vrede'.

    Ten leste komen we bij de kop van Fleerde, de flat van waaruit Murat zijn leven beschrijft en dat als enige nog overeind is gebleven van die ellenlange flat met haar dreven en geschakelde delen.
    De zon schijnt er uitbundig op en daar voelen we hoe de voeten branden en de maag knort. 9 kilometer gelopen en nog maar een fractie gezien. Als je Murat hebt gelezen kan je alleen maar een Turks restaurant zoeken. We nemen hartelijk afscheid van onze lieve gids, die oneindig veel kennis heeft van het bewogen leven daar in die prachtige wijk en duiken met een hoofd vol indrukken en beelden achter een heerlijke koele lafenis. Één middag in de Bijlmer en een wereld gaat open.

    Indrukwekkend genoeg en een aanrader.

    Met de kinderen en kleinkinderen gaat alles naar wens. In die hitte zijn we naar de Beekse Bergen gegaan. Een plek om te mijden als het warm is. Niet alleen de dieren lagen op apegapen, maar ik ook. Haha. De kleinzonen had ik wijsgemaakt dat zebra mij zijn broek had geleend. Ik had een zebrastreepje onder mijn zwarte jurkje aan.
    Cardioloog heeft de scan gekeurd en goed bevonden. Alleen als ik dikke voeten had, moest ik aan de bel trekken. Jullie raden het al. Mijn linker enkel is dik.
    Morgen maar een afspraak met de huisarts gemaakt en duimen dat het meevalt.
    De saturatie golft op en neer als een woeste zee. Soms daalt ie bij de fysio tot 85, soms stuwt ze omhoog tot 95. Het heeft te maken met de warmte, de luchtdruk, de vochtigheid, de pollen en alles wat ik verzinnen kan, maar soms moet ik het gewoon wat kalmer aan doen. (Hè Goudvisje).

    Met schilderen is er progressie. dat vind ik heel fijn. Ik leer nu in hoog tempo zoveel bij. Schrijven en schilderen, tuinen en lezen, kleinkinderen en zussen. Ik kom de dagen wel door in dit rijk gezegende leven.

    Dag, dag...Heb het goed met genoeg lucht en humor.
    Ajeto en hasta la pasta.

  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #88
    Oef in de hitte naar een dierentuin, valt niet mee he?wel mooi als zebra :)
    Fijn dat je zo geniet van je tuin en hoe is het met de hut of hoe noemde je hem/haar ook alweer?Benargie las ik even terug toch?
    Mooi werk verricht je in het zkhs, petje af! Zulke mensen zijn broodnodig en je voelt je nodig en voldaan denk ik na zoiets.
    Stukjes boek even niet gelezen helemaal, ben op vakantie hahaha en wilde toch even reageren.
    Wel ooit een documentaire gezien over de Bijlmer
    Ik lees nu ook zo veel, heerlijk, ben gek op thrillers, maar ook nederlandse schrijvers, ook thriller o,a Jet van Vuuren enz.

    Echt balen nu je dikke enkel, bel maar wel even je huisarts.
    Jep en dat rustiger aan doen, moeilijk he? Al hijg ik me soms rot en kan amper soms ademhalen, wil mij altijd overal mee bemoeien en liefst alles selluf doen.... :)
    Geniet vd zomer, ik ga vakantie vieren... aangepast programma, korte wandelingetjes achter rolstoel en zware zuurstof op de zitting en soms ik erin ...
    Wat stadjes bekijken, terrasjes doen en lekkere hapjes eten, niet slecht en ik geniet.
    Liefs en blij dat ik weer wat van je las, miste je al xxxxxx
  • lemlem Schrijver
    #89
    Dikke voet en enkel lijkt een verstuiking of kneuzing te zijn. We wachten af ;)
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #90
    Aah in ieder geval niet van t hart hopelijk! Al is een verstuikte enkel ook niet fijn.
    Houd t maar goed in de gaten, ook als je opeens kortademiger wordt, ik ken hartproblemen en hartfalen in mijn familie en zij konden zo uit het niets ineens kortademig zijn, anders dan van de copd.
    Geniet van t frisse weertje, doe ik ook!
Log in of Registreer om te reageren.