Een dag uit een leven met lef

Ga naar laatste reactie24

Reacties

  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes

    Het is vrijdag, de nachten lengen, de temperatuur daalt. Vandaag is er tijd voor een pas op de plaats na een hectisch weekje. Dinsdag moest ik ter controle bij de Cardioloog langs. eerst een echo, daarna een ECG en vervolgens het consult. Na het consult de bloedwaarden laten prikken en naar huis met de mededeling dat het hart in orde is, de onderzoeken geruststellend, maar dat we met het 'verdwenen-medicijn-mysterie' zaten. De Amlodipine was van het lijstje afgevallen. Direct werd daarop de bloeddruk door de Co gecontroleerd en de bovenwaarde was te hoog. Terug naar de Amlodipine dus. Geen idee in welke sessie het verdwenen is. Tussen specialist/huisarts, huisarts/apotheek of apotheek/cliënt. Het maakt niet uit, maar wel prettig, dat het weer herstelt is.

    Buiten zijn bladblazers verwoed aan het blazen bezig en maken een herrie als een oordeel. Het nutteloze niet. Schiet door mijn hoofd. een klein herfststormpje en je kan weer opnieuw beginnen.
    Er zijn nieuwe vooruitzichten voor de tuin. Zwager belde op met de mededeling dat hij een verrassing had voor mij. Hij had een bouwkeet op de kop getikt voor niks en niemendal. Dat is weinig. Ik had natuurlijk nog de mooiste tuinhuizen in mijn hoofd zitten en moest slikken bij de gedachte dat daar dan zo'n veredelde pipowagen voor in de plaats zou komen, maar langzamerhand ging het idee wennen. We waren beiden afgeserveerd. De wagen, want te oud en ik, met het gekregen pensioen in september. Jut en Juul spookte het door mijn hoofd en direct had ik een naam voor de Hut. Jut van Juul. Zo ging ze heten en daarmee was het hele idee geland en kon ik gaan dagdromen..
    Toen we gingen kijken werd ik een beetje verliefd op haar nostalgische plafond van kleine latjes. Een paar dagen later had zwager zelfs een grotere Jut op de kop getikt en gingen we voor een wat luxere uitvoering, maar wel met eenzelfde houten plafonnetje.. Er moet vreselijk veel aan gebeuren, de deuren hangen scheef, er moeten wat ramen in en ze heeft dringend een lik verf nodig, maar dan heb ik weer een prachtig atelier voor op de volkstuin. Hieperdepiepindegloria.
    Zwager, broer, schoonzoon gaan aan het werk om een en ander in kannen en kruiken te krijgen. Ik voel me nu al de koningin te rijk. Wat een fijn idee. De oude Bernagie is plat, met veel bombarie omgetrokken door schoonzoon en zoon. Dat lieve huis heeft me met haar oude hout uit de jaren dertig toch elf jaar lang laten schilderen en doen. Weemoedig nam ik afscheid.
    Ik ben eigenlijk toch wel een beetje een sentimentele dwaas.

    De fysiotherapie is na de gekneusde rib en teen weer in gang gezet. Gelukkig maar. Eens te meer wordt het me duidelijk hoe slecht het voor ons longlijders is, zo zonder beweging. Ik voel per sessie het lijf aansterken. Met de gekregen paarse fiets, Purple Haze, fiets ik kleine afstanden. Een boodschap of het park rond, maar hé...Ik fiets weer!

    Het schilderen gaat voorspoedig al ben ik volledig buiten mijn comfortzone met drie haren op een stokje, realistische Zeventiende Eeuwse kunst en bij de andere cursus de Middeleeuwen. Mijn hele impressionistische inslag wordt beteugeld tot en met. Soms ga ik bij vriendin aan zee langs, waar ze een inloopatelier heeft, om even groot en met vegen en streken uit te halen. Maar beheersing van de techniek voelt goed. Ondertussen vergaap ik me dan maar met museumbezoeken aan mijn grote voorbeelden in het fijne: Helmantel, Ket, Mankes, Verster en lonk naar de losse toets van Israëls en Breitner. 'Alles op zijn tijd, zo de tijd je gegund is' sust het gemoed.

    Lezen gaat nog steeds niet vanzelf, maar ik heb wel in een klap het kinderboek, een oude klassieker 'De Geheime Tuin' uitgelezen van Frances H. Burnett, omdat ik er een recensie over moet schrijven. Wat een heerlijk verhaal is dat. Je duikt erin, wordt ondergedompeld in het lommerrijke Engeland van de vorige eeuw en komt er als herboren weer uit. Jammer dat ik geen groep kinderen meer heb om aan voor te lezen.

    Het is ondertussen dus echt herfst en ik ben weer benauwder dan te doen gebruikelijk. Wat aan het hoesten, stukken lopen levert benauwd gepiep op en nog steeds heb ik mijn gehaaste pas niet in balans. Mijn benen gaan als van een jonge deern, terwijl mijn longen puffen als een stoomlocomotief. Daar moet ik nog het een en ander aan verhapstukken. Langzamer, als een echt oud vrouwtje...Maar zo voel ik me niet. Het moet toch een keer in het gareel gaan lopen, met die wijsheid hou ik het waarschijnlijk veel langer uit. Ik werk er hard aan bij de fysio. Praten erover helpt ook.

    Pluis ligt heerlijk in elkaar gedoken tegen mijn benen aan. Af en toe kijkt ze met een lodderoog of ik al op wil staan. Ze wil nog niet die zalige rust kwijt. Straks ga ik in de benen. Vanavond staat er een etentje op touw en van de week was een dag Cardio, een dag oude schoolvriendinnen en een dag museum wel weer voldoende actie. Pas op de plaats dus en even bij komen. Volgende week is het rustiger. Dat wens ik jullie ook toe.

    Fijne weken en ajeto,

    Ber.

  • lemlem Schrijver
    Lieve luitjes

    Ach, wat een somberte als ik naar buiten kijk. Zaak om de zon binnen wat meer te laten schijnen. Nou is dat vandaag niet zo'n probleem, want het is Sinterklaas en we vieren een ouderwets pakjesfeest met surprises en gedichten. Dat gaat gepaard met verse pepernoten en een hoop gezelligheid. Buiten is het toch minder gunstig. Het natte zompige weer kruipt in de kleinste vezeltjes en de benauwdheid viert hoogtij. Stug door blijven gaan met ademhalen, dat werkt het best. Ik vind het na mijn dichtgeslibde kransslagader van vorig jaar toch altijd een tricky jaargetijde. De vermoeidheid speelt me parten en doorgaans kan ik er omheen, maar dit keer lukt het me, net als vorig jaar, niet echt. het gevolg is dat angst mee gaat spelen. Hoedt U voor Angst. De kleine dwarskriebel krijgt het voor elkaar om elke benauwdheid op te blazen tot formaat infarct, hoog in de ademhaling jaagt ze de saturatie op, laat bloeddruk stijgen en een amechtig hijgen is het gevolg. Verkeerde ademhaling, en een te grote belasting voor het vege lijf. Angst regeert mijn benauwdheid. Ik zal haar maar eens drastisch in gaan tomen. Gelukkig gebeuren er nog van allerhande dingen die afleiding geven. Ook dat is een heerlijk gegeven. Met die wonderlijk leuke voorvalletjes sluit de angst weer naar de achtergrond. Als ik me daar bewust van wordt, weet ik ook dat de soep nooit zo heet gegeten wordt als ze wordt opgediend en dat ik angst te veel ruimte heb gegeven.
    Het is zomaar een dingetje wat me invalt, maar het beheerst te snel teveel kostbare tijd.

    Ik heb net alle Sinterklaas surprises gemaakt en ingepakt, gedichten erbij geschreven. Eigenlijk hoeven we er maar een, maar ja, wat kleine cadeaus met kwinkslagen en verwennerij voor de allerkleinsten.
    De pipowagen vordert traag maar gestaag. Het zijn drukke tijden dus niet iedereen is voorhanden. Het geeft niet, want met deze nattigheid kan ze nooit naar de tuin gereden. Daarvoor hebben we een paar dagen vorst nodig, waardoor het geen mijl op zeven wordt in de zompige veengrond op de volkstuin. Ik mis mijn ateliertje zeer. Het belemmert een klein beetje het schilderwerk. Al kan ik op de cursus wel uit de voeten, maar dat is dan slechts gerommel in de marge. Nou ja, ik leer natuurlijk wel Rembrandtsiaans schilderen. Dat dan weer wel. Waanzinnig leuke techniek is dat, en het openbaart veel. Op die manier wordt mijn eigen impressionistische manier van schilderen wel rijker en voller.

    Straks staat de avond van Mevrouw Sprokkelhorst weer te wachten en gaan we verhalen vertellen zoals ieder jaar. Ik heb nu het boek nacht in het poppenhuis uitgekozen, omdat we ook in een winkel voor poppenhuizen en benodigdheden zitten. Ik heb stokpoppen getekend in de stijl van het boek en die gebruiken we, vriendin en ik, erbij. Ben benieuwd. We vertellen zo'n verhaal zo'n tien á twaalf keer op een avond, dus je moet wel een lange adem hebben. Gelukkig zijn hier geen kachels en vuren, want met een open haard trek ik het dan niet. Zo blijven we altijd alert met die wonderlijke longen van ons.

    Sinds november werk ik vrijwillig als publieksbegeleider bij de voorstellingen die op scholen gegeven worden. Ik ontvang de acteurs en vertellers en wijs het publiek de weg. Ik zit door de hele regio en vind het enig. Wat een leuke overgang met nog wat kinderen te gaan op deze manier. Ik maak praatjes met conciërges en directeuren op de verschillende scholen, steek veel op van het gezelschap dat speelt en zie de mooiste voorstellingen. Wat dat betreft heb ik weer gemazzeld.
    Op de fysio gaat alles zijn gangetje. Ze dokteren steeds weer leuke oefeningen uit en zo verveelt het niet snel. Sommige dingen vallen zwaar, zoals Balansoefeningen met de grote bal, zeg maar een veredelde skippybal. Ik hijg me door het evenwicht heen en ben dan blij als ik wat krachttraining kan gaan doen. Gek dat het zo verschillend kan zijn. Dat is trouwens toch een bijzonderheid van deze aandoening.
    Afgelopen tijd hebben we het in de vriendenkring wel voor de kiezen gehad. Eeen van hen kreeg een maagperforatie en was er slecht aan toe. Gelukkig wel op tijd en hij is nu het ziekenhuis weer uitgestuurd met een paar stevige adviezen omtrent zijn levenshouding. Hij moest drastisch de Bourgondische inslag maar weer terug brengen tot Hollandse benepenheid. Daar zat voornamelijk de kink.

    Een andere vriendin overleed plotseling door een stom en noodlottig voorval. Ze was begin dit jaar haar man verloren. Mijn medelijden bleef vooral hangen op de jongens, die achterbleven. Wat een hard gelag. In die zin is het niet eerlijk verdeeld in de wereld. Ze was veel te jong en sportief. Verdriet laat zich moeilijk vangen en ik word er melancholisch door. Het kleurt ook deze dagen daardoor en brengt nog meer sombere gedachten mee, aangezet door het gebrek aan zon. We worden zwaar als de takken onder hun regenlast.

    Pluis biedt troost als ze zich warm tegen mijn benen vleit en het feit dat de boeken geduldig wachten met voldoende afleiding, de kinderen, de voetbal, de oude pipowagen en de schilderijen. Het gaat allemaal weer goed komen.
    Vandaag heb ik als extra Chocolade letters met Karamel en zeezout gekocht. En Soep, helaas tot moes gekookt. nou ja, de soep niet, maar de kip, die is in draadjes uiteen gevallen. Ik eet nooit meer vlees en dan verleer je het. Het had mijn moeders beroemde ouderwetse kippensoep moeten worden met een snufje foelie. Die ik ook vergeten ben, ontdek ik nu. Dat was namelijk haar grote geheim. Suf.

    Het zal er denk ik niet minder om smaken. Ondanks de somberte wens ik jullie toch fijne dagen. Extra veel lucht, ondanks de warme en soms benauwde kaarsen en kachels. Straks met een heldere maand voor de boeg voelen we ons weer herboren. Dat is het voordeel. Als we ons eenmaal weer goed voelen, zijn we de koning zoveel te rijker! 'Elk nadeel hep se voordeel', zei Cruyff al en daar houden wij dan maar aan vast.

    Hastalapasta en ajeto!
    Ber.


  • lemlem Schrijver
    #33
    Lieve luitjes
    Sinds het gerommel met deze blog, ooit bedoeld als hart onder de riem van de Nieuwkomers, de verhuizingen over en weer, heb ik het gevoel dat het niet meer loopt en denk ik erover om er mee te stoppen. Heb jaren lang mijn capriolen in het COPD-veld gedeeld, maar eens is er tijd voor verandering. Bij deze. Hartelijk dank voor alle aandacht en lieve berichten. Ajeto. Ber
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #34
    Hoi Iem,
    Dat zou ik jammer vinden, las je graag. :) Maar begrijp je wel.
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #35
    Ik vind het ook jammer maar vergeet ook vaak te lezen, het was eerder wat duidelijker te vinden leek het wel ! Ik las je ook graag.
    Ik wens je alle goeds en blijf schrijven, waar dan ook! Want dat je dit goed kunt is een waarheid als een koe.
    Liefs! Jolien
  • MarcusMarcus Gebruiker
    #36 edited 3 januari
    Beste Lem,

    Ondanks dat ik niet altijd een reactie plaatste heb ik altijd het erg leuk gevonden om jouw blog te lezen. Hoop dat je op een andere manier verder gaat, ergens anders of op andere wijze met schrijven. Begrijp het helemaal, mijn blog over Zweden is ook op dit forum gestopt en zal ergens anders verder gaan. In iedere geval heel erg bedankt voor alle mooie verhalen.

    Sterkte, blijf bij jezelf, wens je veel succes voor de toekomst.
    Marcus.
  • NckiieNckiie Gebruiker
    #37
    Ik heb weinig gereageerd, maar ik heb wel veel aan je blogs gehad en vaak met plezier, herkenning, medeleven en respect gelezen!
    Bedankt dat je je verhalen hebt gedeeld met ons :D
    En ik wens je een heel mooi, vrolijk, zo gezond mogelijk, gelukkig en liefdevol 2019!
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    #38
    Heel jammer dit te lezen. Lees jou verhalen altijd en zoals ik al eerder heb gezegd hebben jou verhalen mij enorm geholpen om te gaan leven met lef. Mocht je toch ergens anders gaan bloggen wil je dan de link plaatsen. Alle goeds voor 2019 toegewenst.
  • lemlem Schrijver
    #39
    Ik heb een eigen blog.. Daar schrijf ik iedere dag.

    https://wordpress.com/view/lemvanderlindenblog.com

    Dank voor jullie aandacht en vertrouwen. Lieve groet,
    Ber.
  • ChielChiel Gebruiker
    #40
    Wat jammer dat je hier stopt met je verhaal te delen!
    Ik denk dat er niemand slechter van word zoals jij alles deelde.
    Het beste voor het nieuwe jaar en uiteraard ook heel veel succes met je eigen blog!
  • lemlem Schrijver
    #41
    Als ik weet dat er mensen op zitten te wachten kan ik door, maar dat gevoel was weg....
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #42
    Dan vooral doorgaan Lem! Er wachten genoeg mensen op jouw verhalen, ik heb merendeel alles gelezen altijd! Dus ik zeg graag!
  • Bloempje74Bloempje74 Gebruiker
    #43
    Ik zeg ook doorgaan, ik vind je verhalen mooi en inspirerend om te lezen en ik reageer eigenlijk nooit en ik denk dat er vele zijn die het wel lezen maar niet reageren. Bedankt en succes.
  • ChielChiel Gebruiker
    #44
    Ik zal je zeker niet tegenhouden door te gaan!
    Graag zelfs als je door wil gaan.
    Ik vind het heel knap van je hoe je alles onder woorden brengt en het doet goed je verhalen te lezen
  • AmatiaAmatia Gebruiker
    #45
    @lem, beste Ber,
    Als je het gevoel hebt dat het niet meer loopt misschien toch maar gewoon stoppen. Scheelt je weer 'n hoop tijd en energie. Bovendien heb je ook nog 'n eigen blog.
    Die zal nu vat door nog meer mensen gelezen worden!
    Hartelijke groet en veel levensplezier!
  • lemlem Schrijver
    #46
    Lieve luitjes

    Het schrijven kost me geen enkele moeite. Ik weet nu dat jullie er baat bij hebben en daar ging het om. Zelf vind ik het fijn om op die manier van betekenis te kunnen zijn. Het gaat erom het geloof in het leven te blijven behouden. Wij, met onze beperkingen, kunnen veel aan. Zeker als je de blik wat meer verruimt of naar andere horizonnen kijkt. Het is zwaar, moeizaam kan het worden, maar met positieve blik wordt het dragen lichter en leuker. Als je de humor van bepaalde zaken blijft zien, ook al hijgen de longblazen je borst uit, kleurt het het leven aangenamer.
    Ik ben in die jaren, tien om precies te zijn toen het manifest werd, achteruit gegaan. Natuurlijk. Net als iedereen hier. Maar ik heb er de moed niet door laten zakken. Een hartaanval overwonnen, een terugval gehad, noem het maar. Dat is wat we moeten accepteren. Maar met humor en verve. Zoals het motto is. Ik heb COPD maar ik ben geen COPD
    Dat is het verschil.
    Gesterkt door jullie ga ik door. Vroeger kon je afmeten hoe vaak je gelezen werd. Dat is niet meer zo. Door de veranderingen heen en weer, wist ik het niet meer. Bedankt voor nu. Tot straks, tot even later.

    Ajeto en en een lieve groet
    Ber
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #47
    Echt fijn! Kijk al uit naar je volgende verhaal.
    Liefs!
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #48
    Lieve Ber, wat fijn dat je doorgaat. Je weet dat ik je graag las en zelfs voorstelde om een boekje te schrijven. Want humor kunnen wij goed gebruiken. :) xxx
  • ChielChiel Gebruiker
    #49
    Wat een mooie uitspraak: ik heb copd maar ben geen copd.
    Mijn vorige longarts zei wel is:
    Je bent niet ziek, je hebt alleen ernstig astma.
    Oftewel, je lichaam mankeert misschien wel iets maar kop op en doorgaan met wat je nog kan!
  • GJ65GJ65 Gebruiker
    #50
    lem schreef: »
    Lieve luitjes

    Het schrijven kost me geen enkele moeite. Ik weet nu dat jullie er baat bij hebben en daar ging het om. Zelf vind ik het fijn om op die manier van betekenis te kunnen zijn. Het gaat erom het geloof in het leven te blijven behouden. Wij, met onze beperkingen, kunnen veel aan. Zeker als je de blik wat meer verruimt of naar andere horizonnen kijkt. Het is zwaar, moeizaam kan het worden, maar met positieve blik wordt het dragen lichter en leuker. Als je de humor van bepaalde zaken blijft zien, ook al hijgen de longblazen je borst uit, kleurt het het leven aangenamer.
    Ik ben in die jaren, tien om precies te zijn toen het manifest werd, achteruit gegaan. Natuurlijk. Net als iedereen hier. Maar ik heb er de moed niet door laten zakken. Een hartaanval overwonnen, een terugval gehad, noem het maar. Dat is wat we moeten accepteren. Maar met humor en verve. Zoals het motto is. Ik heb COPD maar ik ben geen COPD
    Dat is het verschil.
    Gesterkt door jullie ga ik door. Vroeger kon je afmeten hoe vaak je gelezen werd. Dat is niet meer zo. Door de veranderingen heen en weer, wist ik het niet meer. Bedankt voor nu. Tot straks, tot even later.

    Ajeto en en een lieve groet
    Ber

    Zo mooi door jou verwoordt precies zoals ik het voel en zoals ik leef. Fijn dat je hier jouw verhalen blijft delen. Had nog gekeken op die site waar jouw blog staat maar volgens mij moet je dan eerst registreren.
  • lemlem Schrijver
    #51
    Lieve luitjes

    De vakantie is weer voorbij. Dat valt op te maken uit het geruis dat door het raam naar binnen dringt. Er is veel meer verkeer dan in de afgelopen twee weken. Het is maandag 7 januari 2019. De drie koningen hebben rechtsomkeer gemaakt en de meeste kerstverlichting is gedoofd. Bij mij staat de boom nog in vol ornaat, omdat hij pas vrijdag wordt opgehaald door de gemeente. Nog heel even genieten van de geborgenheid die het biedt. Bovendien heeft kerst wat goed te maken met me. Een week voor de aanvang van alle leuke vooruitzichten, een kerstdiner voor 30 mensen in Dordrecht, een uitnodiging voor een avondje ouderwets musicalvermaak in het grote Beatrixtheater om de verjaardag van de Oude te vieren, boorde een longontsteking alles de grond in. Het vege lijf riep pas op de plaats en stuurde me met antibiotica en prednison naar bed. Bijkomen, uitrusten en nies van alles wat in het verschiet lag.
    Eigenlijk was ik stiekem blij met de radiostilte, die er op volgde. Ik was zo moe geweest en had tegen de extra dingen opgezien. Het bed en later de bank hadden uitnodigend zicht geboden op ladingen oude kerstfilms. De kinderen hadden lopen sjouwen met mijn groene sparretje en kwamen 'O denneboom' zingen op tweede kerstdag en ik was de koningin te rijk ondanks de scheurende hoest. Van Abba ben ik nooit echt fan geweest.

    Tijd te over om te genieten van het schrijven, toen ik eenmaal weer wat energie had opgebouwd. We nog een afbouwkuur Prednizooi na, maar alles voor het goede doel. Aan het eind van die twee weken had ik al weer puf om mijn Sinterklaas-belofte in te wisselen en met kleinzoon twee bij Alone Home, een theaterspektakel, te schuddebuiken van het lachen. We moesten wel een tientje parkeergeld betalen om niet zo ver te hoeven lopen, maar o, wat deed het knotsgekke tafereel me goed. De twee kleine knuistjes over de rand van het balkon, het glunderende gezicht, de schaterende lach bij het zien van die dwaze capriolen van de spelers was zalf op de wonde.
    Dag twee in mijn Sint-belofte was voor kleinzoon 1. De een na allerlaatste dag toog ik met hem naar het Voetbalmuseum in verweggiestan. Roozendaal of all places and people. Daarna zou het voorgoed de deuren sluiten. Ook daar kon de auto voor de deur staan en speelde ik zijn uitnodiging om mee te sprinten listig in de handen van nog wat toekomstige voetbalgoden, die met hun lange benen dribbelden tot in de eindigheid. Het walhalla voor watervlugge balgoochelaars.

    Op de terugweg deden we een kleine test. Geen Mac Donald zoals bij zijn broer, maar een restaurant met ruimte voor de ultieme frieten test. Gewone of zoete aardappelfrieten. Welke waren het lekkerst. De laatste was het besliste antwoord en dan vooral in een appelmoesdip. Yeahhh. Er werd weer een scala aan nieuwe mogelijkheden aangeboord.

    Met kleinzoon drie ging ik naar 'Het boompje', een kinderopera. Daar schreef ik de volgende blog over:

    Ik had hem gevonden zoals altijd. Omdat het kwam aanwaaien ergens vandaan. Er zou een kinderopera komen over Het boompje. Het boek was een begrip, net als het gouden trompetje van Annie M.G. Schmidt en het kleine kaarsje. Alle drie voelden ze zich niet tevreden met hoe ze waren. Het kaarsje was scheef, het trompetje zong vals, het boompje had stekelige naalden en alle drie hadden ze onvervulde verlangens, die omgezet werden in werkelijkheid of die ten einde toch in vervulling gingen. Daarbij werd het beeld over de eigen lelijkheid bijgesteld. Moralistisch, maar aandoenlijk en derhalve doeltreffend.

    Het boompje in de kinderopera had een lieflijke stem, die klonk alsof er duizend gouden klokjes tinkelden.

    Kleinzoon had schaap meegenomen en Dino, vooral de laatste. Om te grommen als het te spannend werd. De oren van schaap en zijn pootjes werden op het moment ervoor altijd heftig heen en weer gewreven als de spanning hoog opliep, maar dino gromde zijn angsten weg. 'Niet slaan hoor', hoorde hij de oma van twee kinderen verwijtend zeggen. Ze was zo maar uit het niets hoog boven hem wat aan het praten gegaan en hij schrok zichtbaar. Het was Dino, die van de weeromstuit naar haar toe zwaaide, daar deed je niets tegen. Die schrok natuurlijk ook. Hij zei het niet, maar dacht het wel. De wenkbrauwen van de vrouw trokken zwaar naar elkaar toe boven de goudomrande bril en haar ogen priemden zich in dat kleine jongetje. Grote mensen weten zelf niet half hoe eng ze zijn.

    Ik suste, legde beschermend een hand om zijn opgetrokken schouders en we liepen de schaars verlichte zaal in. Daar stond het boompje te lachen en te kletsen met drie grote loofbomen die er eigenlijk nog niet als boom uitzagen. We kozen een plek, het licht ging uit, en de klanken van de trompet zetten in.....en toen? Toen was Dino weg. De paniek sloeg voelbaar toe. Hij keek om zich heen, ik voelde met mijn handen over de onbestendige vloer, maar nergens een spoor van Dino, zelfs niet het puntje van zijn staart.

    Naarstig ging ik de gangen na. Ik had hem naar de andere kant overgeheveld, omdat die boze mevrouw ineens lang en rijzig uit het donker voor zijn kleine toet opdook. Zijn jas was uitgegaan. Had hij toen dino nog in de handen. Achter de banken lag hij ook niet. Dan maar op schoot, met schaap en de oortjes en wiebelende poten. Om de prachtige voorstelling, het schattige boompje met een jas van goud, van glas, van blaadjes te kunnen zien. De poten van schaap trapten heftig voor zich uit, de oren wapperden heen en weer, maar het jongetje bleef stil als een muisje. Een keer vroeg hij nog eens angstig, 'Waar is Dino', maar hij hield het vol. Ik vond hem een held. Eigenlijk precies als de kleine boom, die aan het eind zijn eigen mooie harde groene stekels zag als een sieraad, toen de winter inviel en de andere bomen kaal en saai, hard en houtig werden.

    De muziek was prachtig, de kostuums onvoorstelbaar mooi en zo klein als het verhaal was, zo groot was de impact op de kinderen. Het bleek de première te zijn, net als voor kleinzoon. Zijn eerste voorstelling zonder Dino die, toen de lichten weer aangingen, eigenlijk aan zijn voeten lag en wild te voorschijn sprong. 'Wraaaaa'. Alle spanning van hem af. De vrouw voor ons keek even om, de wenkbrauwen boven de bril waren rechte strepen. Ze lachte met vriendelijke ogen. Eind goed, al goed.


    Tussen al dat culturele door, was er zelfs nog energie om het boek van de Ijslander Jón Kalman Stefánsson: Zomerlicht en dan komt de nacht'uit te lezen. Dat was het boek dat we in onze kersverse boekenclub zouden bespreken over twee weken. Wat een aanrader. Het duurde heel lang voor ik in het verhaal zat. Dat was deels te wijten aan mijn eigen energie en aan de energie die uit het boek stroomde, namelijk de gelatenheid van een klein dorp waar maar weinig opzienbarends gebeurde, maar het was razendknap geschreven. Het lukte me om te focussen op de parels van zinnen die de auteur had rondgestrooid. Met die bril op kostte het geen enkele moeite meer.

    Tijd voor mijn eigen culturele lafenis. Ik wilde naar de vaste collectie van het Mesdag in Den Haag. Wat een genot om rond te lopen tussen de impressionisten van de Franse school van Barbizon en de Haagse school. Courbet, Corot, Daubigny, Breitner, Mesdag, Jozef Israëls. De entourage was prachtig met door ieder raam een riant uitzicht op het Vredespaleis. Tussendoor was de tentoonstelling 'Zindering van de zee' gevlochten. Zuslief was mee en het kon niet anders of we eindigden aan zee, na een pittige, voor mij althans, wandeling en een moe, maar voldaan, nuttigen van de heerlijke soep in een van de tenten aan de boulevard in Kijkduin.
    Voeten moe, de kop leeg en voldoende nieuwe energie. We kunnen er weer tegen.

    Ik kreeg foto's van Jut, de pipowagen, waar broers, zwager en schoonzoon van een van hen, als kaboutertjes hun werk doen. De binnenkant is al geïsoleerd en de vloer ligt erin. Nu moeten de kinderen helpen het plafond te schuren en te beitsen en daarna is de buitenkant aan de beurt. Soms heb ik buikpijn van de gedachte, dat ie nog op zijn plek moet komen aan het einde van de volkstuin. Het wachten is op vrieskou, maar of dat laatste nog in de pen zit...?

    We gaan het zien en beleven. Vandaag is de controle bij de huisarts en mag tandarts ook weer een blik werpen. Er staat mooi theaterbezoek van de klankbordgroep in de agenda. Het schilderen neemt een vlucht met mijn leermeesters en er ligt al weer een nieuw boek op de plank om in weg te dromen. Alleen voor het huishouden heb ik nog geen energie. Gek hè. Die wacht tot het voorjaar wordt en de zon uitnodigend zal schijnen om lappen en lakens, kleden en dekens naar buiten te doen. Zo'n ouderwetse schoonmaak.

    Ik hoop dat jullie de kerst hebben overleefd met de houtvuren en de gourmetdampen. De dagen lengen en de nachten worden weer korter. Daar kunnen we weer energie voor drie uit putten.

    Ajeto en een heerlijk, liefdevol en zuurstofrijk 2019.
    Ber
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #52
    Hey Ber, dit ga ik straks lekker lezen als mijn hoofdpijn is gezakt. Verheug me er al op. Enne... welkom terug! :)
  • ReuzenkakatoeReuzenkakatoe Moderator
    #53
    De juiste link naar het blog van Lem op Wordpress is:

    https://lemvanderlinden.wordpress.com/

    WordPress haalt wat trucjes uit met de naamgeving, vermoedelijk om de blogs gemakkelijker vindbaar te maken.
    @lem wil jij svp bevestigen of bovenstaand blog het jouwe is? Anders haal ik het weer weg.
  • nienke789nienke789 Gebruiker
    #54
    Wat leest je blog lekker weg!! Ik zat er helemaal in! Ben benieuwd naar wat komen gaat!
  • lemlem Schrijver
    #55
    Reuzenkakatoe, helemaal top. Dank je wel voor het uitvogelen. Dank jullie wel allemaal voor de support. Het sterkt. Ik heb nog stof voor jaren! Ik draag jullie een warm hart toe. :\"> :bz
  • ReuzenkakatoeReuzenkakatoe Moderator
    #56
    @lem
    De mods zijn er om te helpen. Graag gedaan!
  • Oma AkkeOma Akke Gebruiker
    #57
    @Iem Ik lees je blogs altijd met veel plezier, ook al reageer ik vrijwel nooit. De energie spat er telkens weer van af! Fijn dat je doorgaat.
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #58
    Wat mooi verteld weer, heb genoten en ga ook nog op je eigen blog eens kijken!
    Blij dat we je weer kunnen volgen, je leest als een boek!
  • AmatiaAmatia Gebruiker
    #59
    @lem, Sorry Ber. Ik had begrepen dat je verhaaltjes vooral bedoeld waren om de lezers hier een hart onder de riem te steken. Maar ik begrijp nu dat je het gewoon leuk vindt om te schrijven? En het leuk vindt om te weten dat het gelezen en gewaardeerd wordt? Nou dat weet je nu. Prima toch? Altijd goed om iets te doen waar je plezier aan beleefd. Gewoon doorgaan dan en blij blijven!
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #60
    Heerlijk weer om te lezen. :) Alleen de grote schoonmaak doe ik niet aan. Kan het me wel herinneren van uit m'n jeugd. Wat een ellende! Hahaha
Log in of Registreer om te reageren.