Een dag uit een leven met lef

124»

Reacties

  • NckiieNckiie Gebruiker
    #91
    Wat mooi dat je zo in het zkh mensen kan helpen! Lijkt me enorm waardevol om te doen:D en wat mooi dat er geen dwang achter zit en helemaal gebaseerd op wanneer je kan, ideaal met een longziekte! Hoop dat je veel mensen een klein beetje het lijden kan verminderen, want dit doet mensen echt goed.

    En wat leuk naar de Beekse bergen, maar met warm weer inderdaad veel te warm:p en haha de broek lenen van de zebra, geniaal! Zou nog leuker zijn als er een zebra was met witte achterpoten hahaha, zie het al helemaal voor me hahahaha (fantasie teveel).
  • Yvonne74Yvonne74 Gebruiker
    Bennieuw enhetleestheerlijkweg,mijnspatiebalkdoethetnietmeersorry.Geeftmedekrachtendoorzettingsvermogen.ZalnietmeerschrijventotikeennieuwelaptophebSORRY.
    GrYvonne74
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    Yvonne74 schreef: »
    Bennieuw enhetleestheerlijkweg,mijnspatiebalkdoethetnietmeersorry.Geeftmedekrachtendoorzettingsvermogen.ZalnietmeerschrijventotikeennieuwelaptophebSORRY.
    GrYvonne74

    Er zal wel iets tussen zitten. Of hoop je op een nieuwe? :)
  • lemlem Schrijver
    #94 edited 1 januari
    Wat aan de dag voor Oud Jaar vooraf ging:

    De dag na tweede kerstdag:

    Beraad met de huisarts:

    In de lappenmand hoesten de longen het oude jaar naar buiten. De huisarts gaf een helder beeld van het geheel. Je bent zo oud als je je voelt en zo oud als je bent, maar je longen zijn twintig jaar ouder. Ik tors dus twee hoogbejaarde longen mee. Op zich vermakelijk als het bij tijd en wijle niet zo onhandig was, zoals nu. Dacht ik het hele jaar door gevrijwaard te blijven en ben ik toch nog de klos. Waarschijnlijk vond gesteldheid dat er na de drukke dagen pas op de plaats moest komen. Dat doen we dan maar, samen met de verhoogde puffen en de prednison.

    De Benauwdheid nam toe en op de dag voor Oud Jaar ging het zo:

    Alles kan altijd nog erger. Dat was de optelsom na de slapeloze nacht, waarbij de hoestbuien in golven de adem benamen en het kleine bloemenkussentje in de zij probeerde de pijn te doven, als ik er hard op drukte. Derde nacht op een rij.

    Niet nog een nacht op die manier erbij, bedacht ik me. Afspraak gemaakt bij de huisarts. Dacht dat ik het wel kon redden. Dochter kwam haastig aanrijden om half acht. Lief zo’n kalme support bij me. Eigenlijk hadden we quality time, afgezien van de ongemakken. Het deed me denken aan de tijd dat ze uit Frankrijk hier vaak een hele week over waren en zij en ik tussendoor tijd hadden om, zittend op het bed, de wederwaardigheden te bespreken. Nu zat ze weer aan het voeteneind en volgde met argusogen mijn verrichtingen. ‘Naar de huisartsenpost zou nog wel gaan, maar mam je moet daarna vier trappen omhoog’. Het was na het douchen. Het gereutel hield niet op en met teugen probeerde ik lucht binnen te hengelen na de inspanning. Dokter laten komen bleek de oplossing.

    Tussendoor wipte zoon nog even aan. Gemoedelijk zonnetje, met elkaar op de bank, dochter had de badkamer gepoetst en zoonlief de kamer gestofzuigd. Er was warme rooibos en sfeervol gesprek. Zij praatten en ik hapte lucht. We grapten. ‘Altijd rond deze tijd mam.’ ‘Ja, omdat ik jullie dan allemaal om me heen wil hebben. Haha.’

    Dokter kwam, luisterde uitvoerig naar het gereutel. De saturatie was als altijd eigenlijk best redelijk. Toch een screening in het ziekenhuis, om dingen uit te sluiten en erger te voorkomen. Het was goed, want het zou voor zekerheid zorgen en aangepaste maatregelen geven voor het angstaanjagende zwoegen met altijd te weinig resultaat.

    On-y-va in de Franse auto van dochter. De mevrouw achter de balie zuchtte maar eens. ‘Het is stervensdruk’, mompelde ze, ‘lange wachttijden’. Met een intonatie in de stem, alsof we er zelf voor kozen. Wonderlijk aspect van de hulpverlening. Uitleg hoefde niet. De pressie was te groot, zag ik aan haar neergedaalde mondhoeken en de weinig ontvankelijke blik. In wachtkamer 1 werd het bevestigd door veel bezette stoelen. We kropen in de hoek. Wachtkamer 1, wachtkamer 2, stappenplan voor het traject. Alle ins and outs keurig op een rijtje, in vrolijke frisse kleuren. Erbij vermeldt wie je ging ontmoeten, Triage-verpleegkundige voor de intake, gastvrouw voor het bezoek, Seh-verpleegkundige voor de handelingen, assistent-arts voor de bevindingen en overleg met de longarts. Een geoliede organisatie en het liep gesmeerd, alleen de hoeveelheid aan binnenkomers niet. Overmacht all over the place.

    Zussen kwamen met hun zo vertrouwde vrolijkheid, op de eigenlijk voorgenomen, zussendag, een kakelvers gekochte pyjama brengen, om daarna te gaan lunchen in de kantine. Huisarts had een eventueel verblijf aannemelijk geacht. Malle meiden. Ze hadden mijn voorkeur voor zwart hardnekkig in de wind geslagen en een opfleurend, bijna Chinees, patroon gekozen. Glimmend en vrolijk. Zo lief om ze daar te zien, wars van regels en gewoonten. Het doet veel met een aangeslagen en slapeloos gemoed. Het ontroerde me.

    Per wachtkamer vier uur, op de SEH ook drie uur. Steeds zagen we andere mensen weer lopen en terug komen, weggaan en weerzien. De mevrouw die wilde eten en drinken en niets mocht, de twee kakelende zusjes en de zwijgzame man, de man met zijn getatoeëerde armen, die binnen een tel de hele wachtkamer had overgenomen met zijn verontwaardigde verhaal en de benauwde hoestende mevrouw, die naast me zat. We konden een duet hoesten, blik van herkenning. De man met de zuurstof en het kapje en zijn hoofdschuddende vrouw, de vrouw in de rolstoel die dochter en ik allebei graag hadden willen tekenen. De malle molen werd aangedraaid. Bloedprikken, Thorax foto, urinepotje, ECG, bloeddruk, saturatie via de slagader. En wachten en kletsen. ‘Mooie kleur groen heeft U aan’, zei de pleeg en het was als een vleugje thuis.

    Het zijn vaak de kleine dingen die het doen. We hebben gegiecheld als bakvissen om het feit dat ik op een kamer van de gynaecologie lag met de beensteunen achteloos op de grond en het uitgeschaterd om malle invallen, nou ja, voor zover als mogelijk. De coassistent kwam vertellen dat ik een virus had opgelopen, Het RS-virus, dat zich nestelt in de kleine longblaasjes en daar uitpakt. Hoefde niet te blijven, kreeg wel weer verhoogde prednison en nog een reeks aan medicijnen mee.

    De vier trappen waren Kilamanjaro’s en Baantjer was de afleiding. Wat mis ik de robuuste Cock met cee, ooo, ceeee, ka, Piet Römer. De vijfde trap, een vesting en een lange nacht volgde.

    Oud jaar:

    Langzaam win ik terrein terug van dat alles overtroevende virus. Wat normaal een neusverkoudheid oplevert bij een beetje volwassenen, kan voor ons uitmonden in een titanenstrijd. Nu ik weer gewoon lucht kan happen, is de scheurende pijn in de buik de meest kwalijke. De energie komt tussen de hoestbuien door weer opkrabbelen. Ik zal haar een duwtje in de rug geven. Op naar een nieuw jaar

    Een prachtig, inspirerend en verademend 2020 allemaal!


  • GJ65GJ65 Gebruiker
    #95
    Oh wat vervelend om te lezen. Hopelijk gaat het elke dag een stukje beter. Hier gaat het redelijk goed wel veel last gehad van de mist en vuurwerkdampen.
    Ook voor jou en jouw gezin de allerbeste wensen voor 2020
  • lemlem Schrijver
    #96
    Dank je wel. Ik wist niets van het SE-virus. Mal he. Ben al een tijdje uit de kinderen. Het was weer een hele belevenis. <3
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #97
    Sterkte en beterschap! Wat in hemelsnaam is SE-virus. Probeerde het op te zoeken, maar kreeg de gekste dingen. hahaha
  • StefanieStefanie Gebruiker
    #98
    Ze bedoelt RS. Was typfoutje.
  • Anna50Anna50 Gebruiker
    #99
    Stefanie schreef: »
    Ze bedoelt RS. Was typfoutje.

    Ow, bedankt! hahaha
  • lemlem Schrijver
    #100
    O sorry, te snel. Haha. Inderdaad het babyvirus RS, kan voor ons dus heel vrvelend zijn, heb ik gemerkt. Ik wens het niemand toe.
  • Yvonne74Yvonne74 Gebruiker
    #101
    Anna50 schreef: »
    Yvonne74 schreef: »
    Bennieuw enhetleestheerlijkweg,mijnspatiebalkdoethetnietmeersorry.Geeftmedekrachtendoorzettingsvermogen.ZalnietmeerschrijventotikeennieuwelaptophebSORRY.
    GrYvonne74

    Er zal wel iets tussen zitten. Of hoop je op een nieuwe? :)

    Ik ga een nieuwe kopen, heb even de spatiebalk een schoonmaakbeurt gegeven en met voorzichtig tikken doet hij het weer.
    Maar mag ik via dit medium iedereen die deze blog leest een geweldig en veel lucht 2020 toe wensen. Zelf ben ik 35 dagen terug gestopt met roken na dat ik te horen kreeg dat ik COPD 2 en half heb, gaat me prima af.
    En ik geniet van het optimistme van Iem, moet nog even laten bezinken.
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #102
    Sterkte Lem, je hebt het wel weer voor de kiezen gehad!
    Hoop dat het inmiddels beter gaat met je?
    Leuk weer wat van je te lezen! Liefs, Jolien
  • lemlem Schrijver
    #103
    Dank je wel Jolien, iedere dag meer opkrabbelen. Het is erg hardnekkig. Ik ben het bedbanken nu een beetje beu. Zin om er op uit te gaan. Had je goeie dagen? Liefs, Berna
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #104
    Oh ja snap ik zeker, even liggen en bankhangen is leuk maar dan gaat t kriebelen...
    Redelijk goede dagen, gezellig zeker maar zo enorm moe....maar ben bang dat dit niet meer echt wegtrekt, dat beetje long wat nog werkt moet wel hard werken en dat is voelbaar aan alles.
    Mopper niet, zie altijd wel leuke mogelijkheden, zelfs zittend sport ik nog, via youtube wat oefeningen arm en benen en mooie boeken, tv en fijn gezelschap maakt veel goed.
    We modderen gewoon door..... :).
    Liefs en neem toch maar de tijd om te herstellen, daarna geniet je des te meer van uitjes xxxx
  • lemlem Schrijver
    #105
    Zal ik doen. Liee groeten en 'Haal eruit wat erin zit'. Zal ik daar een nieuw motto van maken voor dit jaar. Goed plan.
  • goudvisjegoudvisje Gebruiker
    #106
    Zeker doen, een heel goed motto! Is ook de mijne ...:)
Log in of Registreer om te reageren.